Teoria działania generatora PAPIMI
Wszystkie żywe komórki, z których zbudowane są tkanki, są małymi jednostkami elektrochemicznymi. Komórka otoczona jest błoną komórkową. Różnica potencjału elektrycznego pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnią komórki wynosi od 70 do 100mV. Ta różnica potencjałów nazywana jest potencjałem błonowym. Komórki uszkodzone, zniszczone, pozbawione środków odżywczych tracą zdolność odtwarzania prawidłowych wartości potencjału błonowego. Upośledzenie zdolności regeneracyjnych powoduje spowolnienie powrotu komórki do zdrowia lub doprowadza w końcu do jej śmierci.
Literatura medyczna ostatnich dekad pełna jest doniesień o korzystnym działaniu leczącym prądu elektrycznego o małym napięciu. Ze względu na niekorzystne zjawisko przepływu powierzchniowego (skin effect) wiele wczesnych technik aplikowania prądów polegało na wprowadzaniu elektrod głęboko w okolicę chorej tkanki oraz przepuszczaniu prądu o niskim napięciu. Następnie stwierdzono, że prądy takie można indukować za pomocą słabych generatorów pola magnetycznego, utrzymywanych nad chorym miejscem przez dni lub tygodnie. Leczenie za pomocą prądów indukowanych w tkankach jest obecnie dobrze znaną i akceptowaną metodą terapeutyczną.
Generator magnetyczny PAPIMI profesora Panosa Pappasa należy do aparatów wytwarzających zmienne impulsowe pole magnetyczne. Oryginalnym wynalazkiem prof. Pappasa jest zastosowanie pola o bardzo krótkim czasie działania - milionowej części sekundy (krótszym niż w jakimkolwiek aparacie na świecie), z widmem częstotliwości nigdy wcześniej nie stosowanym w innych urządzeniach medycznych. Widmo to odpowiada częstotliwości iskry elektrycznej lub pioruna. Dzięki temu za pomocą generatora PAPIMI, pomimo słabego pola magnetycznego, już w czasie kilku minut można uzyskać znacznie lepszy efekt terapeutyczny niż za pomocą innych generatorów stosowanych w czasie kilku dni lub tygodni.
Działanie generatora PAPIMI polega na przywracaniu potencjału błonowego chorym lub uszkodzonym komórkom. Umożliwia to komórce odbudowę poziomu ATP, czyli potencjału energetycznego. Generator PAPIMI powoduje, oprócz odbudowy, również przyśpieszenie syntezy ATP, co przyczynia się do akceleracji procesów komórkowych, wstrzymanych z powodu braku energii. Takie chwilowe "podładowanie" komórki gra rolę rozrusznika - komórka dalej sama podejmuje funkcje życiowe zdrowej komórki. Daje jej to szansę na natychmiastowy powrót do stanu prawidłowego, zamiast powolnego, często nieskutecznego odzyskiwania pełnej sprawności. To wyjaśniałoby dlaczego generator PAPIMI tak bardzo przyśpiesza gojenie tkanek. Komórki w stanie zapalnym (potencjał błonowy -50mV) utrudniają gojenie. Likwidowanie stanów zapalnych tkanek przywraca im funkcję, uśmierza ból, poprawia ukrwienie, przyczyniając się to do przyśpieszenia procesów naprawczych. Mechanizm zwiększenia przepływu krwi pod wpływem aparatu PAPIMI nie został do tej pory do końca wyjaśniony. Nie dzieje się to jednak poprzez rozgrzewanie tkanek. Prawdopodobnie zmniejszenie obrzmienia tkanek zmniejsza ucisk na naczynia krwionośne. Zwiększa się wtedy przepływ krwi oraz pH tkanek.
Działanie PAPIMI z punktu widzenia fizyki.
|
|
Impuls pola magnetycznego na pętlę łancucha
|
Gwałtowny wzrost a następnie spadek napięcia w pętli aplikatora powoduje wytworzenie się zmiennego pola magnetycznego o bardzo złożonym widmie fal radiowych, swobodnie penetrującym tkanki przyległe do aplikatora (przy dawce maksymalnej do 15 cm). Zmienne pole magnetyczne w przewodniku (w tym przypadku w tkankach człowieka) wytwarza przepływ prądu w postaci zamkniętych kół. Narastanie pola magnetycznego w żywych tkankach indukuje przepływ prądu w jednym kierunku. Natomiast zanik pola powoduje przepływ prądu w kierunku przeciwnym. Błona komórkowa jest dielektrykiem, którą można porównać do kondensatora. Jej ładunek elektryczny jest dodatni na powierzchni zewnętrznej i ujemny na powierzchni wewnętrznej. Prąd indukowany polem magnetycznym powoduje przemieszczanie się jonów dodatnich w kierunku powierzchni zewnętrznej komórki. Właściwości błony komórkowej powodują, że jony dodatnie pozostają tam. Ubytek jonów dodatnich wewnątrz zwiększa potencjał ujemny wewnątrz komórki. Prąd płynący w kierunku przeciwnym nie jest w stanie przemieścić jonów dodatnich z powrotem. Powtarzające się cyklicznie impulsy wzrastającego i malejącego pola magnetycznego powodują stopniową odbudowę potencjału błonowego do poziomu odpowiedniego dla zdrowej komórki. Nie jest możliwe nadmierne "naładowanie" błony komórkowej. Aparat PAPIMI nie działa na zdrowe komórki.
Wpływ generatora PAPIMI na komórkę nowotworową
Komórki nowotworowe rosną szybciej, dzielą się bardziej gwałtownie niż komórki normalne. W przyrodzie znany jest mechanizm powodujący uruchomienie mitozy (nazwa procesu doprowadzającego do podziału komórki na dwie identyczne młode kopie), gdy potencjał błonowy komórki spada poniżej wartości krytycznej do około 15mV. Komórki te dzielą się wtedy tak gwałtownie, że nie są w stanie osiągnąć cech komórki dojrzałej. Działanie generatora PAPIMI podniesienie różnicy potencjału błonowego ponad poziom krytyczny, a tym samym umożliwia komórce jej dalsze dojrzewanie. Ponadto w momencie przekroczenia stosunku pojemności komórki przypadającej do jej powierzchni, transport błonowy nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej ilości środków odżywczych, co doprowadza komórkę nowotworową do stanu głodu, a następnie śmierci.
Innym ważnym, mogącym mieć znaczenie zjawiskiem, jest znaczne ścienienie i osłabienie wytrzymałości błony wciąż powiększającej się komórki nowotworowej. Poddanie takiej błony komórkowej działaniu pola magnetycznego i prądu indukcyjnego powoduje powstanie porów (zjawisko elektroporowatości), co zwiększa efektywność wnikania chemioterapeutyków do środka komórki. Zwiększa się również prawdopodobieństwo uszkodzenia i śmierci komórki.
Istnieją również doniesienia wyjaśniające destrukcyjny mechanizm działania prądów indukcyjnych poprzez blokadę enzymu reduktazy rybonukleotydowej, kontrolującej syntezę prekursorów DNA komórki nowotworowej. (Cory, J.G., and Cory, A.H. (1989) Inhibition of ribonucleoside diphosphate reductase activity. International encyclopedia of pharmacology and therapeutics. New York: Pergamon Press, pp 1-16.)
Znanych jest kilka teorii wyjaśniających co tak naprawdę doprowadza do śmierci komórkę nowotworową pod wpływem opisanych powyżej warunków. Leczenie chorób nowotworowych za pomocą pól magnetycznych jest czymś nowym w medycynie. Bardzo dużym utrudnieniem kontroli ich pozytywnego działania jest duża niechęć klasycznej medycyny do sprawdzania skuteczności nowych metod leczenia. Z tego powodu pacjenci, pragnący podjąć próbę wspomagania leczenia za pomocą zmiennych impulsowych pól magnetycznych, zgłaszają się w bardzo zaawansowanym stanie, co znacznie pogarsza rokowanie. W przypadku pól magnetycznych nie ma przeciwwskazań do łączenia ich z obecnie stosowanymi metodami leczenia, jak chemioterapia czy radioterapia.
Wybrane doniesienia o działaniu mikroprądów na komórki nowotworowe.
- Schauble, Habal, Gullick, (1977) - nekroza guza u świnki morskiej w 88% (Schauble, M.K., Habal, M.B., and Gullick, H.D. (1977) Inhibition of experimental tumor growth in hamsters by small direct currents. Arch. Pathol. Lab. Med. 101, 294-297).
- Bjorn Nordenstrom (1985) - komórki rakowe poddane działaniu elektroterapii ulegają odwodnieniu i giną. Stosował on inwazyjną metodę chirurgiczną odsłonięcia guza oraz zastosowania elektrod - aparat PAPIMI działa podobnie i bez inwazyjnie. (Nordenstrom, B.E.W. (1985) Electrochemical treatment of cancer. Ann. Radiol., 43, 84-87).
- 1988-1993 - szeroko zakrojone badania na podobnych zasadach przeprowadzone w Chinach na 4000 przypadkach nowotworów o znacznej złośliwości u ludzi. Zadowalająca skuteczność - 78%.
- Miklavčič, Serša, Kryžanowski, Novaković, Bobanović, Golouh, Vodovnik, (1993) nekroza guza w 70% (Miklavčič, D., Serša, G., Kryžanowski, M., Novaković, S., Bobanović, F., Golouh, R., and Vodovnik, L. (1993) Tumor treatment by direct electric current - tumor temperature and pH, electrode material and configuration. Bioelectro. B. 30, 209-220.)
- Taylor, Engler, Pullan, Holt, (1994) - całkowity zanik guza przełyku. (Taylor, T.V., Engler, P., Pullan, B.R., and Holt, S. (1994) Ablation of neoplasia by direct current. Br. J. Cancer 70, 342-345.)
- Griffin, Dodd, Moore, Pullan, Taylor, T.V. (1994) - regresja guza sutka zależnie od przyłożonego napięcia. (Griffin, D.T., Dodd, N.J.F., Moore, J.V., Pullan, B.R., and Taylor, T.V. (1994) The effects of low-level direct current therapy on a preclinical mammary carcinoma: tumor regression and systemic biochemical sequelae. Br. J. Cancer 69, 875-878.)
top |
